Ανοιξιάτικη μπόρα

Μην πέφτεις πάνω στα
εύθραυστα, τα νεαρά ανθάκια
Μη δέρνεις μίσχους τρυφερούς
νεογέννητα μπουμπούκια
Χτύπα τα δέντρα, τα κλαδιά
που λύγισε ο χρόνος
Σ' αυτά μη δείξεις έλεος
Αυτά ξερίζωσέ τα

Ανηλεής καταυγασμός

Άνοιξη. Ανηλεής καταυγασμός
και σε προσμένω εντός μου
Σε οιστρογόνες θάλασσες
σε ρόδινες πτυχώσεις
Με το αμάχητο σπαθί
τα λεπιδόπτερα να κόψεις
-κυρτές λεπίδες
διάτρητα φτερά-
Στον άξονά σου Έσπερος
νύμφη να γυρίζω

Οιονεί Παρθένος
οιονεί Μαγδαληνή
σου γνέφω ως ευ παρέστης
Άρπαξε, φάε, πιες

τούτο εστί το σώμα μου