Όλα θα σβήσουν...

Άνοιξη! ο ήλιος χρυσαφιού πλημμύρα. Μάγια, μύρα
παντού και σ'αγαπώ, σε καρτερώ.
Βραδύνεις κι υποψιάζομαι, ζηλεύω, δεν σου πήρα
όλης σου της ψυχής το θησαυρό.

Μαρία Πολυδούρη (1 Απριλίου 1902 - 29 Απριλίου 1930)

Ομολογία

Αντιλαμβάνομαι το σώμα μου
με την αλληλουχία των σπαραγμών μου
Και ο κόσμος σωπαίνει
μέσα στον εκκωφαντικό του θόρυβο
Δεν δωρίζομαι πια σε μια σκέψη
αιώνιας γαλήνης
Η σιωπή μου ματώνει
Είναι αυτή η μεγαλύτερη ομολογία
Τα λόγια ερμηνεύονται
κατά πως θέλει ο καθένας
Η σιωπή κρατάει ατόφιο το μήνυμα
Κάτι δεν αρμόζει στις ψυχές μας
Κάτι βασανιστικά μας φθείρει