Et moi je revois ceux qui restent
Mes vingt ans font battre tambour
Je vois s`entrebattre des gestes
Toute la comédie des amours
Sur cet air qui va toujours
Padam...padam...padam...
Des "je t`aime" de quatorze-juillet
Padam...padam...padam...
Des "toujours" qu`on achète au rabais
Padam...padam...padam...
Des "veux-tu" en voilà par paquets
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γυναίκες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γυναίκες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Σάββατο, Ιανουαρίου 30, 2010
Padam padam...
Σάββατο, Ιουλίου 18, 2009
Εκμαγείο ενοχής
Γιατί άραγε να με αγαπούσε απόψε
τόσο πραγματικά εκείνο το όνειρο;
Γιατί μου έλεγε κράτα με
μη μ' αφήνεις να ξυπνήσω;
Ανησυχώ. Συνήθως
έτσι αγαπάμε την απώλεια.
Λες να μη με ξαναονειρευτεί
αυτή η πολύ συνηθισμένη απώλεια;
Κική Δημουλά
Πέμπτη, Ιουλίου 02, 2009
Veinte Anos - Maria Teresa Vera
και τα δικά μου λογάκια πάνω στη μουσική και στην ίδια ατμόσφαιρα βεβαίως:
Μαύρα μάτια
Κι αν περάσαν τόσα χρόνια
στο κορμί μου κατοικείς
εσύ ήρθες για να μείνεις
και ας έφυγες νωρίς
Νοσταλγώ τα μαύρα μάτια
που μ' αγγίξανε βαθιά
όπου και να τα 'χω ψάξει
δεν τα βρήκα πουθενά
Με ρωτάνε γιατί κλαίω
μαύρα μάτια όταν δω
με ρωτάνε γιατί κλαίω
και δεν ξέρω τι να πω
Ποιος μπορεί να καταλάβει
αν δεν έχει αγαπηθεί
από δύο μαύρα μάτια
που ήταν τέλος και αρχή
© Ιω
--------------------------------
Maria Teresa Vera
Bolero, κι εδώ
Omara Portuondo
Ibrahim Ferrer
Buena Vista Social Club
YouTube
Τρίτη, Ιουνίου 30, 2009
Κυριακή, Ιουνίου 28, 2009
Κυριακή, Ιουνίου 07, 2009
Σάββατο, Ιουνίου 06, 2009
Τρίτη, Μαΐου 12, 2009
The Silence
The more I write, the more the silence seems to be eating away at me
C. K. Williams
My room is whitewashed,
as white as a rural station house
and just as silent;
whiter than chicken bones
bleaching in the moonlight,
pure garbage,
and just silent.
There is a white statue behind me
and white plants
growing like obscene virgins,
pushing out their rubbery tongues
but saying nothing.
My hair is the one dark.
It has been burnt in the white fire
and is just a char.
My beads too are black
twenty eyes heaven up
from the volcano,
quite contorted.
I am filling the room
with the words from my pen.
Words leak out of it like a miscarriage.
I am zinging words out into the air
and they come back like squash balls.
Yet there is silence.
Always silence.
Like an enormous baby mouth.
The silence is death.
It comes each day with its shock
to sit on my shoulder, a white bird,
and peck at the black eyes
and the vibrating red muscle
of my mouth.
Anne Sexton
C. K. Williams
My room is whitewashed,
as white as a rural station house
and just as silent;
whiter than chicken bones
bleaching in the moonlight,
pure garbage,
and just silent.
There is a white statue behind me
and white plants
growing like obscene virgins,
pushing out their rubbery tongues
but saying nothing.
My hair is the one dark.
It has been burnt in the white fire
and is just a char.
My beads too are black
twenty eyes heaven up
from the volcano,
quite contorted.
I am filling the room
with the words from my pen.
Words leak out of it like a miscarriage.
I am zinging words out into the air
and they come back like squash balls.
Yet there is silence.
Always silence.
Like an enormous baby mouth.
The silence is death.
It comes each day with its shock
to sit on my shoulder, a white bird,
and peck at the black eyes
and the vibrating red muscle
of my mouth.
Anne Sexton
Τετάρτη, Απριλίου 29, 2009
Όλα είναι ωραία...
Όλα είναι ωραία.
όλα είναι αγάπη κι αγάπης πόθος
τα ξεφυλλά.
Τόσο είναι ωραία καθώς πεθαίνουν
τόσο μοιραία
και σιωπηλά.
Έχω μια χάρη.
Στην άνθησή μου φορώ στεφάνι
το μαρασμό.
Έχω μια χάρη. Τι μου χουν δώσει
και μου χουν πάρει
το γιορτασμό;
Γιατί πεθαίνω
γίνομαι ωραία, γίνομαι η αγάπη
που την ποθούν.
Κι’ όλο πεθαίνω. Γύρω μου τ' άνθη
να τα πληθαίνω
να μαραθούν!
Χάρμα κι ο πόνος.
Στο βλέφαρό μου λάμπει το δάκρυ
του σπαραγμού.
Χάρμα κι ο πόνος κι ας αξιωθεί
να γίνει θρόνος,
του στοχασμού.
Έχω μια φλόγα
και πλάι η καρδιά σου, βουβή ικεσία,
μου τη ζητά.
Έχω μια φλόγα και δε μου ανήκει.
- Τη μοίρα ευλόγα,
δεν απατά.
Αυτή είναι η μοίρα
που μ’ ομορφαίνει, αυτή είναι η φλόγα
του εξιλασμού.
Αυτή είναι η μοίρα μου. μη μ’ αγγίζεις.
Φορώ τα μύρα
του χωρισμού.
Όλα είναι ωραία.
όλα είναι αγάπη κι αγάπης πόθος
τα ξεφυλλά.
Τόσο είναι ωραία καθώς πεθαίνουν
τόσο μοιραία
και σιωπηλά.
Μαρία Πολυδούρη (1 Απριλίου 1902 - 29 Απριλίου 1930)
Τετάρτη, Απριλίου 01, 2009
Τρίτη, Μαρτίου 24, 2009
Happy Go Lucky
Η αγαπημένη μου ηρωίδα για φέτος.
Νομίζω ότι αρχίζω να της μοιάζω.
Είμαι πολύ τυχερή!
Τώρα μαθαίνω πως να είμαι και ευτυχισμένη.
Παρασκευή, Μαρτίου 13, 2009
From a Survivor
The pact that we made was the ordinary pact
of men & women in those days
I don’t know who we thought we were
that our personalities
could resist the failures of the race
Lucky or unlucky, we didn’t know
the race had failures of that order
and that we were going to share them
Like everybody else, we thought of ourselves as special
Your body is as vivid to me
as it ever was: even more
since my feeling for it is clearer:
I know what it could and could not do
it is no longer
the body of a god
or anything with power over my life
Next year it would have been 20 years
and you are wastefully dead
who might have made the leap
we talked, too late, of making
which I live now
not as a leap
but a succession of brief, amazing movements
each one making possible the next
Adrienne Rich
of men & women in those days
I don’t know who we thought we were
that our personalities
could resist the failures of the race
Lucky or unlucky, we didn’t know
the race had failures of that order
and that we were going to share them
Like everybody else, we thought of ourselves as special
Your body is as vivid to me
as it ever was: even more
since my feeling for it is clearer:
I know what it could and could not do
it is no longer
the body of a god
or anything with power over my life
Next year it would have been 20 years
and you are wastefully dead
who might have made the leap
we talked, too late, of making
which I live now
not as a leap
but a succession of brief, amazing movements
each one making possible the next
Adrienne Rich
Κυριακή, Απριλίου 01, 2007
Όλα θα σβήσουν...
Άνοιξη! ο ήλιος χρυσαφιού πλημμύρα. Μάγια, μύρα
παντού και σ'αγαπώ, σε καρτερώ.
Βραδύνεις κι υποψιάζομαι, ζηλεύω, δεν σου πήρα
όλης σου της ψυχής το θησαυρό.
Μαρία Πολυδούρη (1 Απριλίου 1902 - 29 Απριλίου 1930)
παντού και σ'αγαπώ, σε καρτερώ.
Βραδύνεις κι υποψιάζομαι, ζηλεύω, δεν σου πήρα
όλης σου της ψυχής το θησαυρό.
Μαρία Πολυδούρη (1 Απριλίου 1902 - 29 Απριλίου 1930)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)