Ποιητής χωρίς αξία

είμαι ένας ποιητής
που δεν μπορεί να γράψει ποίημα
έτσι χωρίς καμιά ντροπή
κάνω κατάχρηση στη ρίμα

φτηνά γράφω στιχάκια
όλο έπαρση κι ανοησία
φανφαρόνικες στροφές
μεγάλα λόγια, χωρίς ουσία

έτσι εντρυφώ σ’ αυτή την ασχολία
βλέπω ωστόσο ότι λείπει η ουσία
κι έχω μια λύπη, μια προσωπική πικρία
που είμαι ένας ποιητής χωρίς αξία

Ανακύκλωση

Αφαιρώ τη χειροπέδη
κι αυτή φυτρώνει ξανά
στον καρπό μου
υπόδικα νεύρα
αγγεία λεμφοφόρα
καταπονημένα

τα πάντα επί ματαίω εποίησες
κι αν αισθάνομαι γαλήνη μέσα στο σπίτι σου
είναι γιατί με πείσανε πως έτσι πρέπει

και οι αφελείς
για τη σωτηρία -του κόσμου;-
προσεύχονται εμπρός μου
γονυπετείς

σε ένα ποίημα πρέπει
ο κόσμος να καταστρέφεται
και να χτίζεται ξανά
από την αρχή

ξαναφτιάξτε τον κόσμο
αχρείαστοι ποιητές
με ευτελή υλικά φτιάξτε
χρυσάφι, σαν αλχημιστές