Στην αρχή έχεις γεύση από αίμα στο στόμα και μια ανοιχτή πληγή. Με τον καιρό η πληγή κλείνει αλλά μένει το κενό. Η γλώσσα συνέχεια πάει εκεί. Ηδονίζεται να γλείφει την απώλεια. Μέχρι να γίνει συνήθεια η καινούργια κατάσταση και το στόμα να γυρίσει στη ρουτίνα του. Το κενό εξακολουθεί να υπάρχει αλλά δεν έχει σημασία πια καθώς αποτελεί πλέον μια παραδοχή στη γεωγραφία της στοματικής κοιλότητας.