Νεκρή φύση

Η μύγα είναι δεμένη με χρυσή κλωστή
Στο γυάλινο τραπέζι,
η σκόνη ζωγραφίζει χιλιάδες υποψίες αμαρτίας
Το φως γεννάει τη σκιά και τη σκοτώνει
Μια κρύα συσκευή σωπαίνει,
σαν μυστηριώδης απόμακρη σφίγγα
Κεχριμπαρένιος σκαραβαίος στρογγυλοκάθεται στο στρώμα μου

Τι ποθώ και δεν έχω τη δύναμη να το διεκδικήσω;

Η ντουλάπα οδηγεί στο άπειρο σκοτάδι
Το ταβάνι χαιρετίζει την αιώνια θλίψη
Στο ξύλινο πάτωμα,
η ενοχή τρίζει τα δόντια της
Η πόρτα ανοίγει στην πλάνη μου
Στη μικρή οθόνη το πρόσωπό μου συνθλίβεται
σαν πήλινο σκεύος

Τι ζητάω και δεν βγαίνω έξω στους δρόμους να το κυνηγήσω;

Μένω εδώ κρεμασμένη

Σαν πίνακας νεκρής φύσης
στον τοίχο της μικρής μου παράνοιας

Θέλω να ονειρευτώ ξανά

Θέλω να ονειρευτώ ξανά
Να μπω σε κήπους μυστικούς
Φτερά ν’ ανοίξω και να βρω
Καινούργια αστέρια κι ουρανούς

Θέλω σαν άνεμος να μπω
Στου ονείρου σου τις φυλλωσιές
Και στου κορμιού σου τις χορδές
Να είμαι χέρι μαγικό

Θέλω να ονειρευτώ ξανά
Να βρω κρυμμένους θησαυρούς
Πανιά να ανοίξω και να βγω
Σε θάλασσες και ωκεανούς

Θέλω σαν αύρα να χυθώ
Μες στου κορμιού σου τις στοές
Και στης ψυχής σου τις ρωγμές
Να γίνω χώμα και νερό

© Ιω