Χορεύετε;

Matisse, Dance


Μπορεί να είμαστε καταδικασμένοι, ναι, μπορεί για μας να μην υπάρχει ελπίδα καμιά, για όλους εμάς, αλλά αν είναι έτσι ας αφήσουμε ένα έσχατο, εναγώνιο, τρομακτικό ουρλιαχτό που θα παγώσει το αίμα, μια στριγκλιά ανυπακοής, μια πολεμική κραυγή! Ας τελειώνουμε πια με τους θρήνους! Να τελειώνουμε πια με τα ελεγεία και τα μοιρολόγια! Να τελειώνουμε με τις βιογραφίες, και τις ιστορίες, και τις βιβλιοθήκες, και τα μουσεία! Ας αφήσουμε τους νεκρούς να φάνε τους νεκρούς τους. Κι εμείς οι ζωντανοί ας στήσουμε χορό στο χείλος του κρατήρα, έναν ύστατο αποθνήσκοντα χορό. Μα πάντως χορό!

Χένρι Μίλερ, Ο Τροπικός του Καρκίνου
μετ. Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης

Να αποστρέψεις τα μάτια

Βρίσκεσαι σπίτι και προσπαθείς να στηρίξεις το ταβάνι
με τους καπνούς του τσιγάρου
Γυρνάς την τσέπη σου ανάποδα και προσπαθείς
να αποστρέψεις τα μάτια από ψεύτικους ουρανούς
πολιτικές εξουσίες, εξουσίες ξυράφια
από ψεύτικους ουρανούς

Ίσως βρέξει απόψε

Ίσως έζησα την πλήρωση
που τώρα δεν μου μένει άλλο
από την απώλεια
Ίσως αγάπησα τόσο δυνατά
που τώρα δεν μου μένει άλλο
από την απάθεια
Ίσως βρέξει απόψε
Ίσως η βροχή είναι ένα σημάδι
Ίχνη οδύνης κάποιου θεού που δεν υπήρξε

Ιλουστρασιόν

Τώρα
παλιώνω
σαν τα δώρα
του γάμου μου
το κιτρινισμένο νυφικό
την αποξηραμένη ανθοδέσμη
Ο καιρός της αίγλης, με το φως
στο πρόσωπο, τα αριθμημένα
κοντάκτ, ιλουστρασιόν βαγόνια
στις ράγες της ντουλάπας
με φέρουν αποσκευή, τότε
γελαστή και ασάλευτη
απαστράπτουσα, μα
όλα ξεφτίζουν
όλα χάνονται
σαν να μη
υπήρξαν
ποτέ

Πεταλούδες

Στον κήπο των τετελεσμένων
οι πεταλούδες φοράνε φίμωτρο
να μη βυζαίνουν το μέλι
των ματαιωμένων ονείρων

Άνοιξη

Έρωτας κατηφορίζει
πρώτος σκοπευτής
το κυνήγι του πλευρίζει
όπως ο ληστής

Έχει βέλη στη φαρέτρα
τις πληγές κερνά
την ψυχή σου κάνε πέτρα
να μη σε πονά

Στης ζωής σου το ναυάγιο
ήλιος και βροχή
θέλει η άνοιξη κουράγιο
θέλει προσοχή

Έρωτας κατηφορίζει
βγαίνει παγανιά
στης καρδιάς το μετερίζι
ρίχνει πετονιά

Πέφτει νύχτα, πέφτει βράδυ
πως να κοιμηθεί
το κορμί που βρήκε χάδι
έχει αναστηθεί

Στης ζωής σου το ναυάγιο
ήλιος και βροχή
θέλει η άνοιξη κουράγιο
θέλει προσοχή


© Ιω

If I have to go

Μικρή αθανασία

Ποιος τον θυμάται αυτόν τον Φόσκα
της Μποβουάρ που κουράστηκε
να ζει χωρίς να πεθαίνει;
-είναι για λύπηση ο κακομοίρης-
Κανείς!

Ο Άμλετ πεθαίνει,
Ο Μάκβεθ πεθαίνει
-έρχεται η ώρα που και τα δέντρα περπατάνε-
Ο Γκρέγκορ Σάμσα πεθαίνει
-θα μπορούσε να πετάξει λέει ο Ναμπόκοφ,
αλλά ο Κάφκα έκανε τα δικά του-
Ο Μπέντζαμιν Μπάτον πεθαίνει
-με το δικό του, απίστευτο, τρόπο γυρίζει στην ανυπαρξία-
Ο Μικρός Πρίγκιπας πεθαίνει
-μα τι κόσμος είναι αυτός που πεθαίνει έναν μικρούλη πρίγκιπα!-
Ο Διγενής πεθαίνει
Και τους θυμόμαστε όλους, κι άλλους τόσους,
που δεν έχει νόημα τα ονόματά τους να αραδιάσω,
και μιλάμε για αυτούς αιώνες τώρα

Ω, ας πεθάνουμε λοιπόν
στο μικρόκοσμό μας, όσοι μείνουν πίσω
θα μιλάνε για το μικρό βίο μας
για τα μικρά κατορθώματά μας
για τις μικρές χαρές και
τις μικρές λύπες μας
για τη μικρή σκιά που έριξε το ανάστημά μας
στον τοίχο του κόσμου. Δεν θα 'ναι αυτό
μια κάποια αθανασία;

Ήταν ανάγκη;

Προοπτική

Μικρή ζωή
πόσο έδειχνες
μεγάλη στην αρχή

Ο Καιρός του πάθους

Απ' όλους τους καιρούς, ο καιρός του πάθους περνάει πιο γρήγορα

Αγαπηθήκαμε γερά
τον περασμένο αιώνα
με νύχια και δόντια
και λαγόνες μεταλλικούς
μαρμαρυγές σ' ανέσπερα σεντόνια

Οι αγχέμαχοι έρωτες
ο χορός των σωμάτων
ένα βήμα μπροστά, ένα πίσω

Παλεύοντας αθώα κι άγρια
τα πρώτα μας ταγκό
-με λύσσα ιερή τα τελευταία-
εν τη ρύμη του πάθους μας
ψίθυροι κι ιαχές τα σ' αγαπώ

Ανερμάτιστοι έρωτες
ο χορός των σωμάτων
ένα βήμα μπροστά, ένα πίσω

Ή μήπως ήταν ο Πυρρίχιος
που έσειε τις φυλλωσιές του κόσμου
τις εμπόλεμες νύχτες μας
και της εκεχειρίας τα πρωινά

Απροστάτευτοι έρωτες
ο χορός των σωμάτων
ένα βήμα μπροστά, ένα πίσω

Ό,τι κι αν ήταν
μας τελείωσε ο έρωτας
και μας έμεινε ο πόλεμος
και μόνο λαχταράμε την ειρήνη

Φως

Περιαυγής και αμέριμνη
σκορπάς το λάμπος σου
καινούργια μέρα
-μέχρι να πέσει η νύχτα
ο υμένας της αθωότητάς σου
θα έχει διαρραγεί

Προχώρα

Εφημερεύει η παγωνιά
στα θέατρα του κόσμου
Σε κάθε γωνία ένας βιολιστής
χωρίς στέγη
Προχώρα –ουρλιάζανε- σε θέλει
όλη η χώρα
Έρημη, καημένη, χώρα
σε κινούμενη άμμο
Κοιτάμε πίσω και
δεν γινόμαστε στήλες άλατος
Ανεργία, ημιαπασχόληση
ημίφως, σκοτάδι
ημιδιατροφή
Σου χρωστάω αγώνες ρε ζωή
Εντωμεταξύ
Ο χρόνος διυλίζεται
στο φίλτρο του καφέ
Η μοναξιά χτυπάει διπλοβάρδιες

Το μηδέν και το άπειρο (καθημερινοί διάλογοι)

Άγνωστος άνδρας: Το κορμί σου κυπαρίσσι
Εγώ: Σε νεκροταφείο

Ο σύζυγος: Τι κάνει το λουλούδι μου;
Εγώ: Μαραίνεται

Η μαμά: τι περιμένεις; Είσαι σε ηλικία παιδιού
Εγώ: να μεγαλώσω

Άγνωστος άνδρας στο φίλο του: Κοίτα, περνάει ωραία γυναίκα
Εγώ: Πούν’ τη, πούν’ τη;

Ο διευθυντής: έχετε διαβάσει Το μηδέν και το άπειρο;
Εγώ: Όχι, αλλά το έχω νιώσει

Άγνωστος νεαρός: Θα ενισχύσετε το «Ριζοσπάστη»;
Εγώ: Υπάρχει ακόμα ο «Ριζοσπάστης»!

Εγώ: Θέλω ένα φόρεμα για τη δουλειά
Η πωλήτρια: αυτό το μίνι με το βαθύ ντεκολτέ πως σας φαίνεται;
Εγώ: Μάλλον παρεξηγήσατε τη λέξη «δουλειά»

Χιόνι

Φυσάει στης πόλης τις στέπες
και συ μια ψυχή που κρυώνει
τα χέρια σου βάζεις στις τσέπες
και πιάνεις χιόνι

Ζαρώνεις στου κόσμου το τέρμα
και όταν κάποιος ζυγώνει
ζητάς με το βλέμμα ένα κέρμα
και ρίχνει χιόνι

Σε βρήκε ο χειμώνας λαθραίο
δεν είσαι κανείς, κανενός
μπορεί να συμβεί το μοιραίο
μπορεί και να βγεις ζωντανός

Σφυρίζουν σειρήνες στους δρόμους
η μέρα ξεφτάει και παλιώνει
κρατάς τη ζωή σου στους ώμους
και πέφτει χιόνι

Ξαπλώνεις στης νύχτας την πόρτα
κρεβάτι και σπίτι, χαρτόνι
τα μάτια σου κλείνεις στα φώτα
και βλέπεις χιόνι

Σε βρήκε ο χειμώνας λαθραίο
δεν είσαι κανείς, κανενός
μπορεί να συμβεί το μοιραίο
μπορεί και να βγεις ζωντανός


© Ιω

Saved

I got nothing to say
they ‘re all the same

Saving us

Ταυτότητα

Φυλλορροούμε κομμάτια DNA

στα ταξί, στα λεωφορεία,

στις αποβάθρες των τρένων

τρίχες και νύχια

αδιόρατες φλούδες δέρματος

στα νοσοκομεία, στις τράπεζες,

στα σούπερ μάρκετ

εγκαταλείπουμε ψιχία

του εαυτού μας

δακτυλικά αποτυπώματα

στα πόμολα, στις βρύσες,

στις χειρολαβές του μετρό

στις χειραψίες με το αναπόφευκτο

Αν παίζαμε τους κατά συρροή

δολοφόνους σε αστυνομικό σήριαλ

πόσο εύκολο θα ήταν να βρουν

ποιοι ήμαστε;

Με κατάνυξη

απ' όλα τα αφηρημένα ουσιαστικά
πειράζει να εξαιρέσουμε τη μοναξιά;

Το χιόνι άργησε μια μέρα...

Χιόνι

Χιονίζει στα σεντόνια, στο κρεβάτι
Και ψάχνουν πάλι κάποιον ορειβάτη
Στο διάδρομο κυλούν χιονοστιβάδες
Και πέφτουν άσπρο χιόνι οι σοβάδες

Στο μπάνιο έχει αρχίσει να το στρώνει
Παγόβουνα αρμενίζουν στο σαλόνι
Νιφάδες στης κουζίνας τα πλακάκια
Κι οι βρύσες όλες τρέχουνε παγάκια

Στη ζωή σου όταν νυχτώνει
Η θάλασσα κι η έρημος παγώνει
Κι απ’ τα πατώματα ως τα ταβάνια
Καράβια χάνονται και καραβάνια

Χιονόνερο ο καφές στην καφετιέρα
Μια λίμνη παγωμένη η σκακιέρα
Χιονάνθρωποι που σκόρπισαν τα πιόνια
Και χάθηκαν στο κρύο και στα χιόνια

Στη ζωή σου όταν νυχτώνει
Η θάλασσα κι η έρημος παγώνει
Κι απ’ τα πατώματα ως τα ταβάνια
Καράβια χάνονται και καραβάνια

© Ιω

Τηλεπάθεια

Ένας αδέσποτος σκύλος τσαλαβουτάει στο βρεγμένο πεζοδρόμιο. Στη λεωφόρο οι άνθρωποι γερνούν μποτιλιαρισμένοι σε μια θάλασσα από λαμαρίνες και λάστιχα. «Για δες υπομονή που την έχουν!», σκέφτεται ο σκύλος, «Αν ήμουν στη θέση τους θα έβαζα τα κλάματα». «Και από τι νομίζεις ότι είναι φτιαγμένη η βροχή που πέφτει;» τον ρωτάει ο ψύλλος που κατοικεί στην ουρά του.

Σ.τ.Σ. Ο σκύλος και ο ψύλλος επικοινωνούν τηλεπαθητικά.

Terra incognita / Mare incognitum

Terra incognita

Άγνωστη γη στο χώμα σου
Σημάδια θα αφήσω
Δάση, βουνά στο σώμα σου
θα τα χαρτογραφήσω

Κι όσο θα μπαίνω πιο βαθιά
Στη μυστική σου χώρα
Μαχαίρια, όπλα και σπαθιά
Θα σου τα κάνω δώρα

Να ‘μαι θαλασσοκράτορας
Στο υδρόγειο κορμί σου
Ζητιάνος κι αυτοκράτορας
Πιστός στη δύναμή σου

Ο ηττημένος νικητής
Στον άγιο πόλεμό σου
Κουρσάρος και προσκυνητής
Στα χείλη, στο λαιμό σου

Άγνωστη γη στα χνάρια σου
Γυμνός θα ξημερώσω
Τους δράκους, τα λιοντάρια σου
θα τα εξημερώσω

Να ‘μαι θαλασσοκράτορας
Στο υδρόγειο κορμί σου
Ζητιάνος κι αυτοκράτορας
Πιστός στη δύναμή σου

Ο ηττημένος νικητής
Στον άγιο πόλεμό σου
Κουρσάρος και προσκυνητής
Στα χείλη, στο λαιμό σου

.....................................................

Mare incognitum

Σώμα πολύτιμο, αλμυρό
σαν σπάνιο κοχύλι
δίψασα και τα λαχταρώ
το δροσερά σου χείλη

Θα ψάξω πέρασμα να μπω
Στα άγρια όνειρά σου
Ως το πρωί να κολυμπώ
Στα άγνωστα νερά σου

Να ‘μαι θαλασσοκράτορας
Στο υδρόγειο κορμί σου
Ζητιάνος κι αυτοκράτορας
Στην άγονη γραμμή σου

Θαλασσοπόρος, πειρατής
Σε θάλασσες εντός σου
Κουρσάρος και προσκυνητής
Στα χείλη, στο λαιμό σου

Το κύμα δεν θα φοβηθώ
Σφιχτά θα σε κρατήσω
Θα φτάσω μέχρι το βυθό
Για να σε κατακτήσω

Να ‘μαι θαλασσοκράτορας
Στο υδρόγειο κορμί σου
Ζητιάνος κι αυτοκράτορας
Στην άγονη γραμμή σου

Θαλασσοπόρος, πειρατής
Σε θάλασσες εντός σου
Κουρσάρος και προσκυνητής
Στα χείλη, στο λαιμό σου


© Ιω

Άλλος ένας χρόνος

Σοκολάτες

Άδειασα το φαρμακείο και το ψυγείο απ' τα ληγμένα
ένα φλερτ οικείο που το κρατούσα κουρασμένα
διευθύνσεις, σημειώσεις και λοιπά από παλιά ταξίδια
κι ένα ένδοξο δαντελωτό σλιπάκι στα σκουπίδια

Άλλος ένας χρόνος, γεια σας αυταπάτες
οι παλιοί μου φίλοι φέρνουν σοκολάτες
όσο μεγαλώνω, λένε, να γλυκαίνω
κι εγώ απλώς τις τρώω και παχαίνω

Έσβησα το όνομά σου και τα μηνύματά σου τα μοιραία
έγραψα στο προφίλ μου ώριμη, ελεύθερη κι ωραία
έκοψα δεσμούς και χωρισμούς απεγνωσμένους με το ψαλίδι
φόρεσα το γούρι της χρονιάς πάνω απ' το δικό σου δαχτυλίδι

Άλλος ένας χρόνος, γεια σας αυταπάτες
οι παλιοί μου φίλοι φέρνουν σοκολάτες
όσο μεγαλώνω, λένε, να γλυκαίνω
κι εγώ απλώς τις τρώω και παχαίνω


© Ιω

Το τέλος του κόσμου

Στης Επιστήμης τα πρόσφατα κόλπα
και στων Τραπεζών την αγχόνη
ουσίες απίθανες και τέλεια όπλα
που όλα τα κάνουνε σκόνη

Αιώνων σοφία κι αμέτρητη γνώση
ολόκληρο Σύμπαν δικό μας
μικρός ο Θεός και πως να μας σώσει
από τον μεγάλο εαυτό μας

Κι αρχίζει εντός μου
το τέλος του κόσμου
ανθρώπινη φύση, ωσαννά
Θα βρεις κάποιο νέο
πλανήτη γενναίο
για να μας γεννήσεις ξανά

Συνδέεσαι τώρα σε παγκόσμιο Δίχτυ
μωρό μου, μη νιώθεις χαμένη
την πείνα, την φτώχεια σου στην άγνοια ρίχτη
κελάηδησε ευτυχισμένη

Κι αρχίζει εντός μου
το τέλος του κόσμου
ανθρώπινη φύση, ωσαννά
Θα βρεις κάποιο νέο
πλανήτη γενναίο
για να μας γεννήσεις ξανά


© Ιω


νν στο αφιερώνω για την "Πείνα" σου και θέλω να σου πω ότι μία είναι η λύση σε όλα, σχεδόν, τα προβλήματα και τις υπαρξιακές αγωνίες μας: ΣΟΚΟΛΑΤΑ!

Στοίχημα

Να ανυψωνόμαστε
με εφήμερα φτερά
ποντάροντας
στην ηδονή της πτώσης

θρίαμβος

και υπάρχεις πάντα εσύ
και υπάρχω πάντα εγώ
και αυτή η λεπτή γραμμή
αέρα που μας χωρίζει
και όλο λες θα 'ρθεις
και όλο λέω θα 'ρθω
και πάντα ο αέρας
ανάμεσά μας θριαμβεύει

Space Oddity

And I'm floating in a most peculiar way
And the stars look very different today
Here am I sitting in a tin can far above the world
Planet Earth is blue and there's nothing I can do

Συνάντηση στο Διάστημα

Έντβαρτ Μουνκ, Συνάντηση στο διάστημα

...Όσο πιο μακριά πάμε στο παρελθόν του Σύμπαντος, τόσο η πυκνότητα και η θερμοκρασία γίνονται ακραίες. Υπάρχει κάποια στιγμή, που ονομάζεται χρόνος Πλανκ, πέρα από την οποία οι φυσικές γνώσεις μας δεν μας επιτρέπουν να πάμε. Στην αρχή της ιστορίας του Σύμπαντος, δεν υπήρχε ακόμη χώρος και χρόνος. Η βαρύτητα και η σχετικότητα δεν είχαν ισχύ. Η συνάντηση με την Κλάρα ανήκε σ' αυτές τις αρχέγονες και άγνωστες στιγμές. Από τότε, η ζωή του Βιρζίλ είχε γνωρίσει αναταραχές ισάξιες με τη γέννηση ενός νέου κόσμου. Υπήρξαν εκρήξεις, συγκρούσεις, δημιουργίες άστρων.
...Από δω και πέρα ακόμα κι αν οι αισθήσεις του του έλεγαν ότι η Γη είναι επίπεδη και ακίνητη, ότι δεν γυρίζει γύρω από τον εαυτό της και τον ήλιο, θα ήξερε ότι ο ουρανός δεν είναι το όριο, ότι υπάρχει το άπειρο και ότι η αντίληψη μας για την πραγματικότητα μας δίνει περισσότερο καιρό μια λανθασμένη ιδέα γι' αυτή. Στον ανθρώπινο τομέα -αυτό ίσχυε και για την υποκατηγορία του έρωτα- θα μπορούσαμε να θέσουμε ένα αξίωμα: αυτό που νομίζετε ότι είναι δεν είναι, μην εμπιστεύεστε τα φαινόμενα, μην περιορίζεστε στις συμβάσεις...

από το βιβλίο του Μαρτέν Παζ, Ίσως μια ιστορία αγάπης
μετ. Μαριάννα Κουτάλου

5th of November

V for Vendetta Speech

Στου απέραντου την ψίχα

Ξέρουμε πως είναι ψέμα
μα ας γίνουμε τα δυο μας ένα
δες θα φτιάχνουμε στιχάκια
να περπατάν σαν καβουράκια
πλάγια κι ακριβά τα χάδια
φως αχνό μες στα σκοτάδια
Μ' ένα μου πήδο θα σε ξαναβρώ
στο μαγκανοπήγαδο της ήττας μου περνώ
Venceremos, Venceremos

Γραφείο Τελετών

Ξημερώνει

Ο υπάλληλος τελειώνει τη βάρδιά του

Πριν φύγει στριμώχνει τέσσερα πτώματα

στο πορτμπαγκάζ

Άνοιξε η δουλειά τελευταία και

παίρνει λίγη και στο σπίτι

Everybody's Gotta Live

I saw a blind man standing on the corner yesterday baby
He couldn't hardly tie his shoes
But he had a harmonica and a guitar strapped around his neck
And he sure could, he sure could play the blues