Σάββατο, Νοεμβρίου 24, 2012

November



November has tied me
To an old dead tree
Get word to April
To rescue me

Παρασκευή, Οκτωβρίου 19, 2012

Nonsense verse

Γράψε κάτι
ούρλιαζε το Τίποτα
Δεν μπορώ να γράψω τίποτα
αντιγύριζε το Κάτι
Αδιέξοδο, είπε μια Ιδέα
που εκεί κοντά τριγύριζε
και απομακρύνθηκε
τρεχάτη

Τρίτη, Αυγούστου 21, 2012

Χειροτεχνίες


...μα πιο πολύ μ’ αρέσει όταν πιάνω στα χέρια μου μια κρύα
κοφτερή λεπίδα και τη ρίχνω στη φωτιά, και όπως αρχίζει
και πυρώνει το μέταλλο και μαλακώνουνε οι ρίζες των γραμμάτων
ξεριζώνω το Λάμδα και το στριμώχνω ανάμεσα στο Έψιλον και το Πι...

Κυριακή, Αυγούστου 19, 2012

Τετάρτη, Αυγούστου 15, 2012

Η γλώσσα μου

Η γλώσσα μου είναι
απλή, χωρίς πολλές
σάλτσες

Έτσι την προτιμώ,
καλοψημένη, με λίγο
λεμονάκι

Δευτέρα, Αυγούστου 13, 2012

Λέαινες


Όλες οι ιατρικές εξετάσεις
είναι νομοτελειακές μορφές βιαιότητας
Να διαρρηγνύουν το σώμα σου
για τυχόν χαλασμένα εξαρτήματα
Χέρια ζουλάνε πανάρχαιους ιστούς
χέρια ψαχουλεύουν σε υγρά σκοτάδια
Δέσμες φωτός ακτινοβολούν, σκοποβολούν
Το αίμα ταξιδεύει σε γυάλινα βαγόνια
Αχ και να αρκούσαν τα χάδια
για την αποτροπή της φθοράς
Θα ήμασταν οι πιο υπάκουες ασθενείς
Λέαινες θα ήμασταν, εξημερωμένες

Σάββατο, Αυγούστου 11, 2012

Θέρος


Ζεστές ημέρες
αστικές διαδρομές
παρατεταμένα μεσημέρια
Τα τζιτζίκια αυτοκτονούν
τις νύχτες κι ύστερα εμείς
ακούμε την ηχώ τους
Χαίρε υπομονής
κλειδωμένο σώμα
μη σπάσεις
μη λυγίσεις
μη λιώσεις
μην καείς
Φευ ψυχή μου
σου λείπουν τα σύννεφα
η απειλή της βροχής
το γαλάζιο χαμόγελο

Δεν ξέρω αν νοιάζεσαι
και να ερχόσουν,
δεν θα είχα τι να σου πω
Φευ Φεύγω
Παφλασμός ονείρων
σε μεταλλικές επιφάνειες
ψαχουλεύω τη ρίζα του θέλω
στην καρδιά της επιθυμίας

Αναμοχλεύω τα παρελθόντα
να σου χαρίζω
πέταλα αγριολούλουδων
και διάφανα φτερά εντόμων
για τη συλλογή σου
Ακόμα συλλέγεις πεταλούδες [;]

Δηλητηριώδεις νύμφες
με κόκκινα σπασμένα φτερά
χρήζει ψυχής και ανάλυσης
πως πάντα γυρίζω εκεί
Με πονάει,
το λέω αναφανδόν
εγώ, πεσμένη πια
στα τέσσερα
σημεία του ορίζοντα
Πυρακτωμένη και δροσερή
να σε ονειρεύομαι
όχι για αυτό που είσαι
αλλά για εκείνο που πίστεψα
Τέτοια ευτυχία
δεν μπορεί να τη
γεννήσει παρά μόνο
η ψευδαίσθηση
και η λαχτάρα μας
για το θείο
Μα πόσο να αντέξεις ψηλά
όλοι οι νόμοι της φύσης
και της βαρύτητας
συνηγορούν ενάντια
στην εγγύτητα
των φιλιών
Μοιάζει με όνειρο
Ψιθύριζες. Όνειρο
μόνο-μιας Θερινής ζωής

Παρασκευή, Αυγούστου 10, 2012

Ηλιοθεραπεία


Ο ήλιος σκάλισε στα μπράτσα μου
κόκκινα διάστικτα ανθάκια του αγρού
Έλα απαλό να ‘ναι το χάδι σου, ανεπαίσθητο
στους φλογισμένους κήπους των χεριών μου
Έλα όπως καίγεσαι κι εσύ
πυρός πλανήτης σε ανάδρομη τροχιά
Φωτιά φωτιά μπορεί να γεννηθεί βροχή
-θα είναι αυτή μια ανέλπιστη αλχημεία-
Φωτιά φωτιά και δεν θα μείνει τίποτα άλλο να καεί

Πέμπτη, Αυγούστου 09, 2012

Στο λεξικό

Κράτα το φι
από το θήτα
μακριά
για να αποφύγεις

το φθόνο

τη φθήνια
τη φθορά

Δευτέρα, Ιουλίου 23, 2012

From Here to Eternity


Και ούτε που με νοιάζει
για ένα σώμα
μέταλλο καυτό
για μηχανές με
τέλειες αναρτήσεις
για υδραυλικές ανώσεις
και εκβολές
Θα εκτοξεύομαι και
θα καταβυθίζομαι
με τα φιλιά
ρουφήχτρες λιβελούλες
σε λίμνες με άγρια
βελούδινα νερά










Παρασκευή, Ιουνίου 29, 2012

Τον άρτον ημών τον επιούσιον...

Κονσέρβα

Γυρνάμε κομμάτια
στο σώμα, στα μάτια
η κούρασή μας ζωγραφίζει φανερά
Σου λέω στο γραφείο
απολύσανε δύο
να δεις που θα 'ρθει κι η δική μου η σειρά

Ρωτάς τι θα φάμε
κι εγώ δεν θυμάμαι
πότε σου είπα τελευταία σ' αγαπώ
Κιμάς, μακαρόνια
που πήγαν τα χρόνια
που είχα πάντα κάτι ωραίο να σου πω

Να βγάλουνε πρέπει την αγάπη σε κονσέρβα
να έχουμε πάντα στο ντουλάπι μια ρεζέρβα
και όταν γυρνάμε πεινασμένοι απ' τη δουλειά
να την ανοίγουμε και να την τρώμε αγκαλιά

Μασάω το φαί μας
τσουλάει η ζωή μας
ποτέ δεν έλειψε απ' το σπίτι το ψωμί
Ανοίγεις μια μπύρα
τα βράδια τα στείρα
αφρίζει μέσα μου μια θάλασσα χλωμή

Κραυγές στις ειδήσεις
παγκόσμιες κρίσεις
και θέλω τόσο πάνω απ' όλα να σταθώ
Ακόμα μια νύχτα
σου λέω καληνύχτα
και τρέχω μέσα στα όνειρά μου να χαθώ

Να βγάλουνε πρέπει την αγάπη σε κονσέρβα
να έχουμε πάντα στο ντουλάπι μια ρεζέρβα
και όταν γυρνάμε πεινασμένοι απ' τη δουλειά
να την ανοίγουμε και να την τρώμε αγκαλιά

Draft II


© Ιω

Τρίτη, Ιουνίου 26, 2012

Παρασκήνιο


 
Στης ζωής μου το δράμα είμαι κομπάρσος
Γιατί μου λείπει και η τόλμη και το θράσος
Κι αν αντέχω κάθε ψέμα που μου λες
Είναι που μου πες κάποια νύχτα πως με θες

Κι αν με θες, κι αν με θες
Πως να φτάσουνε μαζί σου δυο ζωές
Είναι το σήμερα που χάνεται στο χθες
Είναι το αύριο γεμάτο υπεκφυγές
Θέλω να ‘χω τη ζωή σου, και το αύριο και το χθες

Στο παρασκήνιο παίζεται το δράμα
Και στη σκηνή ψεύτικο γέλιο και ρεκλάμα
Κι αν κλέβω από το θάνατο στιγμές
Είναι που μου πες κάποια νύχτα πως με θες

Κι αν με θες, κι αν με θες
Πως να φτάσουνε μαζί σου δυο ζωές
Είναι το σήμερα που χάνεται στο χθες
Είναι το αύριο γεμάτο υπεκφυγές
Θέλω να ‘χω τη ζωή σου, και το αύριο και το χθες



© Ιω

Σάββατο, Μαΐου 26, 2012

Χορεύετε;


















Matisse, Dance


Μπορεί να είμαστε καταδικασμένοι, ναι, μπορεί για μας να μην υπάρχει ελπίδα καμιά, για όλους εμάς, αλλά αν είναι έτσι ας αφήσουμε ένα έσχατο, εναγώνιο, τρομακτικό ουρλιαχτό που θα παγώσει το αίμα, μια στριγκλιά ανυπακοής, μια πολεμική κραυγή! Ας τελειώνουμε πια με τους θρήνους! Να τελειώνουμε πια με τα ελεγεία και τα μοιρολόγια! Να τελειώνουμε με τις βιογραφίες, και τις ιστορίες, και τις βιβλιοθήκες, και τα μουσεία! Ας αφήσουμε τους νεκρούς να φάνε τους νεκρούς τους. Κι εμείς οι ζωντανοί ας στήσουμε χορό στο χείλος του κρατήρα, έναν ύστατο αποθνήσκοντα χορό. Μα πάντως χορό!

Χένρι Μίλερ, Ο Τροπικός του Καρκίνου
μετ. Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης

Τρίτη, Απριλίου 10, 2012

Να αποστρέψεις τα μάτια



Βρίσκεσαι σπίτι και προσπαθείς να στηρίξεις το ταβάνι
με τους καπνούς του τσιγάρου
Γυρνάς την τσέπη σου ανάποδα και προσπαθείς
να αποστρέψεις τα μάτια από ψεύτικους ουρανούς
πολιτικές εξουσίες, εξουσίες ξυράφια
από ψεύτικους ουρανούς

Τετάρτη, Μαρτίου 28, 2012

Ίσως βρέξει απόψε

Ίσως έζησα την πλήρωση
που τώρα δεν μου μένει άλλο
από την απώλεια
Ίσως αγάπησα τόσο δυνατά
που τώρα δεν μου μένει άλλο
από την απάθεια
Ίσως βρέξει απόψε
Ίσως η βροχή είναι ένα σημάδι
Ίχνη οδύνης κάποιου θεού που δεν υπήρξε

Πέμπτη, Μαρτίου 08, 2012

Ιλουστρασιόν


Τώρα
παλιώνω
σαν τα δώρα
του γάμου μου
το κιτρινισμένο νυφικό
η αποξηραμένη ανθοδέσμη
Ο καιρός της αίγλης, με το φως
στο πρόσωπο, τα αριθμημένα
κοντάκτ, ιλουστρασιόν βαγόνια
στις ράγες της ντουλάπας
με φέρουν αποσκευή, τότε
γελαστή και ασάλευτη
απαστράπτουσα, μα
όλα ξεφτίζουν
όλα χάνονται
σαν να μη
υπήρξαν
ποτέ

Τρίτη, Μαρτίου 06, 2012

Πεταλούδες

Στον κήπο των τετελεσμένων
οι πεταλούδες φοράνε φίμωτρο
να μη βυζαίνουν το μέλι
των ματαιωμένων ονείρων

Πέμπτη, Μαρτίου 01, 2012

Άνοιξη

Έρωτας κατηφορίζει
πρώτος σκοπευτής
το κυνήγι του πλευρίζει
όπως ο ληστής

Έχει βέλη στη φαρέτρα
τις πληγές κερνά
την ψυχή σου κάνε πέτρα
να μη σε πονά

Στης ζωής σου το ναυάγιο
ήλιος και βροχή
θέλει η άνοιξη κουράγιο
θέλει προσοχή


Έρωτας κατηφορίζει
βγαίνει παγανιά
στης καρδιάς το μετερίζι
ρίχνει πετονιά

Πέφτει νύχτα, πέφτει βράδυ
πως να κοιμηθεί
το κορμί που βρήκε χάδι
έχει αναστηθεί

Στης ζωής σου το ναυάγιο
ήλιος και βροχή
θέλει η άνοιξη κουράγιο
θέλει προσοχή



© Ιω

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 27, 2012

If I have to go

Μικρή αθανασία

Ποιος τον θυμάται αυτόν τον Φόσκα
της Μποβουάρ που κουράστηκε
να ζει χωρίς να πεθαίνει;
-είναι για λύπηση ο κακομοίρης-
Κανείς!

Ο Άμλετ πεθαίνει,
Ο Μάκβεθ πεθαίνει
-έρχεται η ώρα που και τα δέντρα περπατάνε-
Ο Γκρέγκορ Σάμσα πεθαίνει
-θα μπορούσε να πετάξει λέει ο Ναμπόκοφ,
αλλά ο Κάφκα έκανε τα δικά του-
Ο Μπέντζαμιν Μπάτον πεθαίνει
-με το δικό του, απίστευτο, τρόπο γυρίζει στην ανυπαρξία-
Ο Μικρός Πρίγκιπας πεθαίνει
-μα τι κόσμος είναι αυτός που πεθαίνει έναν μικρούλη πρίγκιπα!-
Ο Διγενής πεθαίνει
Και τους θυμόμαστε όλους, κι άλλους τόσους,
που δεν έχει νόημα τα ονόματά τους να αραδιάσω,
και μιλάμε για αυτούς αιώνες τώρα

Ω, ας πεθάνουμε λοιπόν
στο μικρόκοσμό μας, όσοι μείνουν πίσω
θα μιλάνε για το μικρό βίο μας
για τα μικρά κατορθώματά μας
για τις μικρές χαρές και
τις μικρές λύπες μας
για τη μικρή σκιά που έριξε το ανάστημά μας
στον τοίχο του κόσμου. Δεν θα 'ναι αυτό
μια κάποια αθανασία;

Σάββατο, Φεβρουαρίου 25, 2012

Ήταν ανάγκη;

Προοπτική

Μικρή ζωή
πόσο έδειχνες
μεγάλη στην αρχή

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 24, 2012

Ο Καιρός του πάθους

Απ' όλους τους καιρούς, ο καιρός του πάθους περνάει πιο γρήγορα

Αγαπηθήκαμε γερά
τον περασμένο αιώνα
με νύχια και δόντια
και λαγόνες μεταλλικούς
μαρμαρυγές σ' ανέσπερα σεντόνια

Οι αγχέμαχοι έρωτες
ο χορός των σωμάτων
ένα βήμα μπροστά, ένα πίσω

Παλεύοντας αθώα κι άγρια
τα πρώτα μας ταγκό
-με λύσσα ιερή τα τελευταία-
εν τη ρύμη του πάθους μας
ψίθυροι κι ιαχές τα σ' αγαπώ

Ανερμάτιστοι έρωτες
ο χορός των σωμάτων
ένα βήμα μπροστά, ένα πίσω

Ή μήπως ήταν ο Πυρρίχιος
που έσειε τις φυλλωσιές του κόσμου
τις εμπόλεμες νύχτες μας
και της εκεχειρίας τα πρωινά

Απροστάτευτοι έρωτες
ο χορός των σωμάτων
ένα βήμα μπροστά, ένα πίσω

Ό,τι κι αν ήταν
μας τελείωσε ο έρωτας
και μας έμεινε ο πόλεμος
και μόνο λαχταράμε την ειρήνη

Σάββατο, Φεβρουαρίου 18, 2012

Φως

Περιαυγής και αμέριμνη
σκορπάς το λάμπος σου
καινούργια μέρα
-μέχρι να πέσει η νύχτα
ο υμένας της αθωότητάς σου
θα έχει διαρραγεί

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 10, 2012

Προχώρα

Εφημερεύει η παγωνιά
στα θέατρα του κόσμου
Σε κάθε γωνία ένας βιολιστής
χωρίς στέγη
Προχώρα –ουρλιάζανε- σε θέλει
όλη η χώρα

Έρημη, καημένη, χώρα
σε κινούμενη άμμο
Κοιτάμε πίσω και
δεν γινόμαστε στήλες άλατος
Ανεργία, ημιαπασχόληση
ημίφως, σκοτάδι
ημιδιατροφή
Σου χρωστάω αγώνες ρε ζωή
Εντωμεταξύ
Ο χρόνος διυλίζεται
στο φίλτρο του καφέ
Η μοναξιά χτυπάει διπλοβάρδιες

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 09, 2012

Καθημερινοί διάλογοι: Το μηδέν και το άπειρο

Άγνωστος άνδρας: Το κορμί σου κυπαρίσσι
Εγώ: Σε νεκροταφείο


Ο σύζυγος: Τι κάνει το λουλούδι μου;
Εγώ: Μαραίνεται

Η μαμά: τι περιμένεις; Είσαι σε ηλικία παιδιού
Εγώ: να μεγαλώσω

Άγνωστος άνδρας στο φίλο του: Κοίτα, περνάει ωραία γυναίκα
Εγώ: Πούν’ τη, πούν’ τη;

Ο διευθυντής: έχετε διαβάσει Το μηδέν και το άπειρο;
Εγώ: Όχι, αλλά το έχω νιώσει

Άγνωστος νεαρός: Θα ενισχύσετε το «Ριζοσπάστη»;
Εγώ: Υπάρχει ακόμα ο «Ριζοσπάστης»!

Εγώ: Θέλω ένα φόρεμα για τη δουλειά
Η πωλήτρια: αυτό το μίνι με το βαθύ ντεκολτέ πως σας φαίνεται;
Εγώ: Μάλλον παρεξηγήσατε τη λέξη «δουλειά»

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 08, 2012

Χιόνι

Φυσάει στης πόλης τις στέπες
και συ μια ψυχή που κρυώνει
τα χέρια σου βάζεις στις τσέπες
και πιάνεις χιόνι

Ζαρώνεις στου κόσμου το τέρμα
και όταν κάποιος ζυγώνει
ζητάς με το βλέμμα ένα κέρμα
και ρίχνει χιόνι

Σε βρήκε ο χειμώνας λαθραίο
δεν είσαι κανείς, κανενός
μπορεί να συμβεί το μοιραίο
μπορεί και να βγεις ζωντανός


Σφυρίζουν σειρήνες στους δρόμους
η μέρα ξεφτάει και παλιώνει
κρατάς τη ζωή σου στους ώμους
και πέφτει χιόνι

Ξαπλώνεις στης νύχτας την πόρτα
κρεβάτι και σπίτι, χαρτόνι
τα μάτια σου κλείνεις στα φώτα
και βλέπεις χιόνι

Σε βρήκε ο χειμώνας λαθραίο
δεν είσαι κανείς, κανενός
μπορεί να συμβεί το μοιραίο
μπορεί και να βγεις ζωντανός


© Ιω

Τρίτη, Φεβρουαρίου 07, 2012

Saved




I got nothing to say
they ‘re all the same

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 06, 2012

Κυριακή, Φεβρουαρίου 05, 2012

Ταυτότητα

Φυλλορροούμε κομμάτια DNA

στα ταξί, στα λεωφορεία,

στις αποβάθρες των τρένων

τρίχες και νύχια

αδιόρατες φλούδες δέρματος

στα νοσοκομεία, στις τράπεζες,

στα σούπερ μάρκετ

εγκαταλείπουμε ψιχία

του εαυτού μας

δακτυλικά αποτυπώματα

στα πόμολα, στις βρύσες,

στις χειρολαβές του μετρό

στις χειραψίες με το αναπόφευκτο


Αν παίζαμε τους κατά συρροή

δολοφόνους σε αστυνομικό σήριαλ

πόσο εύκολο θα ήταν να βρουν

ποιοι ήμαστε;

Σάββατο, Φεβρουαρίου 04, 2012

Με κατάνυξη

απ' όλα τα αφηρημένα ουσιαστικά
πειράζει να εξαιρέσουμε τη μοναξιά;


Πέμπτη, Φεβρουαρίου 02, 2012

Το χιόνι άργησε μια μέρα...

Χιόνι

Χιονίζει στα σεντόνια, στο κρεβάτι
Και ψάχνουν πάλι κάποιον ορειβάτη
Στο διάδρομο κυλούν χιονοστιβάδες
Και πέφτουν άσπρο χιόνι οι σοβάδες

Στο μπάνιο έχει αρχίσει να το στρώνει
Παγόβουνα αρμενίζουν στο σαλόνι
Νιφάδες στης κουζίνας τα πλακάκια
Κι οι βρύσες όλες τρέχουνε παγάκια

Στη ζωή σου όταν νυχτώνει
Η θάλασσα κι η έρημος παγώνει
Κι απ’ τα πατώματα ως τα ταβάνια
Καράβια χάνονται και καραβάνια

Χιονόνερο ο καφές στην καφετιέρα
Μια λίμνη παγωμένη η σκακιέρα
Χιονάνθρωποι που σκόρπισαν τα πιόνια
Και χάθηκαν στο κρύο και στα χιόνια

Στη ζωή σου όταν νυχτώνει
Η θάλασσα κι η έρημος παγώνει
Κι απ’ τα πατώματα ως τα ταβάνια
Καράβια χάνονται και καραβάνια

© Ιω

Τετάρτη, Ιανουαρίου 25, 2012

Τηλεπάθεια

Ένας αδέσποτος σκύλος τσαλαβουτάει στο βρεγμένο πεζοδρόμιο. Στη λεωφόρο οι άνθρωποι γερνούν μποτιλιαρισμένοι σε μια θάλασσα από λαμαρίνες και λάστιχα. «Για δες υπομονή που την έχουν!», σκέφτεται ο σκύλος, «Αν ήμουν στη θέση τους θα έβαζα τα κλάματα». «Και από τι νομίζεις ότι είναι φτιαγμένη η βροχή που πέφτει;» τον ρωτάει ο ψύλλος που κατοικεί στην ουρά του.

Σ.τ.Σ. Ο σκύλος και ο ψύλλος επικοινωνούν τηλεπαθητικά.

Τετάρτη, Ιανουαρίου 18, 2012

Terra incognita / Mare incognitum

Terra incognita

Άγνωστη γη στο χώμα σου
Σημάδια θα αφήσω
Δάση, βουνά στο σώμα σου
θα τα χαρτογραφήσω

Κι όσο θα μπαίνω πιο βαθιά
Στη μυστική σου χώρα
Μαχαίρια, όπλα και σπαθιά
Θα σου τα κάνω δώρα

Να ‘μαι θαλασσοκράτορας
Στο υδρόγειο κορμί σου
Ζητιάνος κι αυτοκράτορας
Πιστός στη δύναμή σου

Ο ηττημένος νικητής
Στον άγιο πόλεμό σου
Κουρσάρος και προσκυνητής
Στα χείλη, στο λαιμό σου

Άγνωστη γη στα χνάρια σου
Γυμνός θα ξημερώσω
Τους δράκους, τα λιοντάρια σου
θα τα εξημερώσω

Να ‘μαι θαλασσοκράτορας
Στο υδρόγειο κορμί σου
Ζητιάνος κι αυτοκράτορας
Πιστός στη δύναμή σου

Ο ηττημένος νικητής
Στον άγιο πόλεμό σου
Κουρσάρος και προσκυνητής
Στα χείλη, στο λαιμό σου

.....................................................

Mare incognitum

Σώμα πολύτιμο, αλμυρό
σαν σπάνιο κοχύλι
δίψασα και τα λαχταρώ
το δροσερά σου χείλη

Θα ψάξω πέρασμα να μπω
Στα άγρια όνειρά σου
Ως το πρωί να κολυμπώ
Στα άγνωστα νερά σου

Να ‘μαι θαλασσοκράτορας
Στο υδρόγειο κορμί σου
Ζητιάνος κι αυτοκράτορας
Στην άγονη γραμμή σου

Θαλασσοπόρος, πειρατής
Σε θάλασσες εντός σου
Κουρσάρος και προσκυνητής
Στα χείλη, στο λαιμό σου

Το κύμα δεν θα φοβηθώ
Σφιχτά θα σε κρατήσω
Θα φτάσω μέχρι το βυθό
Για να σε κατακτήσω

Να ‘μαι θαλασσοκράτορας
Στο υδρόγειο κορμί σου
Ζητιάνος κι αυτοκράτορας
Στην άγονη γραμμή σου

Θαλασσοπόρος, πειρατής
Σε θάλασσες εντός σου
Κουρσάρος και προσκυνητής
Στα χείλη, στο λαιμό σου


© Ιω

Πέμπτη, Ιανουαρίου 12, 2012

Άλλος ένας χρόνος

Σοκολάτες

Άδειασα το φαρμακείο και το ψυγείο απ' τα ληγμένα
ένα φλερτ οικείο που το κρατούσα κουρασμένα
διευθύνσεις, σημειώσεις και λοιπά από παλιά ταξίδια
κι ένα ένδοξο δαντελωτό σλιπάκι στα σκουπίδια

Άλλος ένας χρόνος, γεια σας αυταπάτες
οι παλιοί μου φίλοι φέρνουν σοκολάτες
όσο μεγαλώνω, λένε, να γλυκαίνω
κι εγώ απλώς τις τρώω και παχαίνω

Έσβησα το όνομά σου και τα μηνύματά σου τα μοιραία
έγραψα στο προφίλ μου ώριμη, ελεύθερη κι ωραία
έκοψα δεσμούς και χωρισμούς απεγνωσμένους με το ψαλίδι
φόρεσα το γούρι της χρονιάς πάνω απ' το δικό σου δαχτυλίδι

Άλλος ένας χρόνος, γεια σας αυταπάτες
οι παλιοί μου φίλοι φέρνουν σοκολάτες
όσο μεγαλώνω, λένε, να γλυκαίνω
κι εγώ απλώς τις τρώω και παχαίνω


© Ιω

Δευτέρα, Ιανουαρίου 09, 2012

Το τέλος του κόσμου

Στης Επιστήμης τα πρόσφατα κόλπα
και στων Τραπεζών την αγχόνη
ουσίες απίθανες και τέλεια όπλα
που όλα τα κάνουνε σκόνη

Αιώνων σοφία κι αμέτρητη γνώση
ολόκληρο Σύμπαν δικό μας
μικρός ο Θεός και πως να μας σώσει
από τον μεγάλο εαυτό μας

Κι αρχίζει εντός μου
το τέλος του κόσμου
ανθρώπινη φύση, ωσαννά
Θα βρεις κάποιο νέο
πλανήτη γενναίο
για να μας γεννήσεις ξανά

Συνδέεσαι τώρα σε παγκόσμιο Δίχτυ
μωρό μου, μη νιώθεις χαμένη
την πείνα, την φτώχεια σου στην άγνοια ρίχτη
κελάηδησε ευτυχισμένη

Κι αρχίζει εντός μου
το τέλος του κόσμου
ανθρώπινη φύση, ωσαννά
Θα βρεις κάποιο νέο
πλανήτη γενναίο
για να μας γεννήσεις ξανά


© Ιω


νν στο αφιερώνω για την "Πείνα" σου και θέλω να σου πω ότι μία είναι η λύση σε όλα, σχεδόν, τα προβλήματα και τις υπαρξιακές αγωνίες μας: ΣΟΚΟΛΑΤΑ!